گروه بارکلی جیمز هاروست (Barclay James Harvest) که به اختصار BJH نامیده میشود، تا سالها یکی از

 بدشانس ترین گروهها در موسیقی راک پیشرو (progressive rock) به شمار می آمد.

بدشانسی همزمانی با غولهای موسیقی راک

اعضای این گروه چهار نفری که از موسیقی دانانی عالی و آگاه تشکیل شده بود، دستی هم در سرودن ترانه های جذابی که با ملودیهای زیبا همراه شده بود، داشتند.

• جان لیز (John Lees) متولد 1947 انگلستان نوازنده گیتار و خواننده
• لس هالروید (Les Holroyd) متولد 1948 انگلستان نوازنده بیس و خواننده
• استوارت وولی ولستنهولم (Stuart Woolly Wolstenholme) متولد 1947 انگلستان نوازنده کی بورد و خواننده
• مل پریچارد (Mel Pritchard 2004 -1948) متولد انگلستان نوازنده درامز

شیوه اجرای ترانه ها بصورت هارمونیک اغلب مانند گروه بیتلز بود و ترانه های طولانی و اوج گیرنده شان بسیار قویتر از گروه مودی بلوز (the Moody Blues) بود. آنها درست همزمان با گروه پینک فلوید (Pink Floyd) با کمپانی ای ام آی (EMI) قرارداد بستند و هر دو گروه جذب بخش راک پیشروی کمپانی که هاروست (Harvest) نام داشت، شدند. با این حال، گروه بارکلی جیمز هاروست نتوانست در ابتدای کار در انگلستان و از آن کمتر در آمریکا، ارتباطی اساسی با مخاطبین برقرار کند.



شکل گیری و فعالیتهای ناموفق
گروه در سپتامبر سال 1966 در اولدهام (Oldham) لنکاشایر (Lancashire) شکل گرفت. لیز و ولستنهولم با یکدیگر هم کلاس بودند و در گروهی به نام the Blues Keepers ساز مینواختند. اندکی بعد این گروه با گروه دیگری به نام the Wickeds ادغام شد که هالروید و پریچارد از اعضای آن بودند.

آنها در سال 1967 گروه بارکلی جیمز هاروست را تشکیل دادند و تمرینهای خود را در یک خانه رعیتی واقع در لانکاشایر آغاز کردند. دوران سرخوش سایکدلیک (psychedelic) در اوج و دوران راک پیشرو در حال شکل گیری بود. به خصوص گروه مودی بلوز در عرصه موسیقی به شهرتی جهانی دست یافته بودند. در این سال گروه BJH چند نمونه کار آماده کردند و در بهار 1968 با پارلوفون (Parlophone)، از زیر مجموعه های کمپانی امی قرارداد بستند.

ترانه Early Morning اولین تک ترانه آنها در ماه آوریل منتشر شد که اثری با مایه های فولک و شبه کلاسیک بود. یک سال بعد گروه به طور ناخواسته درگیر تغییر و تحولات اداری در امی شد و چنین تصمیم گرفته شد که گروههای پیشرو به هاروست، زیرمجموعه تازه تاسیس دیگر امی که نام آن از گروه BJH گرفته شده بود، بپیوندند.

اولین اثر منتشره آنها با این کمپانی جدید، Brother Thrush نام داشت. در سال 1970، آنها اولین آلبوم خود را به نام خودشان Barclay James Harvest، منتشر کردند که شامل تعدادی از آثار اولیه آنها نیز بود و با آواز گروهی قدرتمند، گیتار الکتریکی قوی و پر تکاپو و قطعات برجسته کی بورد ملوترون، جلوه ای از قدرت هنری گروه به شمار می آمد. این آلبوم که بیشتر اشعارش به قلم لیز و هالروید بود، خط مشی آنان را در ارایه آثار بعدی تکمیل و مشخص کرد.



این آلبوم، موفقیتی کسب نکرد و توری که متعاقبا برگذار شد، یک شکست تجاری مطلق بود. دومین آلبوم آنها، Once Again از نظر هنری هم چندان جالب نبود. اشعار بیحال و سست بودند و حتی ترانه عالی موجود در این آلبوم به نام Mockingbird، نتوانست تاثیر مثبتی بر کل مجموعه بگذارد.

گروه دو آلبوم دیگر هم با کمپانی هاروست ضبط کرد و بیشتر سال 1972 را در جاده و به اجرای تور- از جمله توری ناموفق در آمریکا - پرداخت. علاوه بر این آنها با نام مستعار بومبادیل (Bombadil) دو تک ترانه منتشر کردند که When The City Sleeps و Breathless نام داشتند. سال 1973 مصادف با آخرین تک ترانه گروه برای کمپانی امی و جدایی گروه و کمپانی از یکدیگر بود.

مدتی بعد در سال 1973، گروه قراردادی با کمپانی پولیدور (Polydor) منعقد کرد که نتیجه آن بتدریج از راه رسیدن بخت مساعد بود. اولین آلبوم آنها برای پولیدور Everyone Is Everybody Else نام داشت که به نظر امیدبخش میرسید.

این آلبوم اثری بسیار قویتر و منسجم تر از تمام آثار گذشته آنان بود. این آلبوم اولین نمونه از ادای دین گروه - هرچند هزل آمیز - به ترانه های بسیار موفق گروههای دیگر را دربر داشت که نوعی بازخوانی طعنه آمیز از ترانه New York Mining Disaster 1941 گروه Bee Gees بود و Great 1974 Mining Disaster نام داشت. (آنها بعدها این کار را با ترانه های مودی بلوز تکرار کردند). با این همه آلبوم مذکور نتوانست موفقیت چندانی در چارتها کسب کند.

در ابتدا به نظر میرسید که BJH بار دیگر در دایره شکستهای پیاپی محبوس شده باشد اما بالاخره در اواخر سال 1974، آلبوم دوتایی Barclay James Harvest live با عبور از موانع، استقبال فراوان مخاطبین را به همراه آورد و آلبوم در فهرست Top40 انگلستان قرار گرفت. فروش این مجموعه، در سراسر اروپا از مجموع آثار قبلی آنان بسیار بیشتر بود.

آلبوم بعدی به نام Time Honoured Ghosts که در سان فرانسیسکو ضبط شد نیز با استقبال فراوانی مواجه شد و به شماره 32 چارتهای انگلستان صعود کرد. در سال 1976، آلبوم Octoberon به فهرست Top20 وارد شد. یک صفحه شامل اجرای زنده ترانه های Rock 'N Roll Star و Medicine Man نیز توانست جایگاهی مناسب در چارتها بیابد.



از طرف دیگر، کمپانی EMI از این موفقیت گروه به نفع خود استفاده کرد و آلبوم A Major Fancy، اثر سولوی جان لیز را که به مدت 5 سال کنار گذاشته شده بود، منتشر نمود.

آلبوم Gone to Earth در سال 1977 منتشر شد که تا این زمان، بهترین و کامل ترین اثر BJH محسوب میشود. در اواخر همین سال، گروه چنان محبوبیتی یافته بود که در استادیومهایی مملو از جمعیت به اجرا میپرداخت. انتشار آلبوم XII در سال 1978، که با یکی دو ردیف اختلاف به چارت 30 تایی انگلستان وارد نشد، با اولین و تنها تحول در اعضای گروه همزمان شد. در ماه ژوئن 1979، وولی ولستنهولم برای ادامه دادن کار سولوی خود از گروه جدا شد، آخرین تور گروه با ولستنهولم ضبط شد و مدتی بعد با عنوان The Live Tapes توسط پولیدور منتشر شد.

جانشینان ولستنهولم کوین مکالی Kevin McAlea خواننده، نوازنده کیبورد و ساکسوفون و کالین براون Colin Browne خواننده و نوازنده گیتار و کیبورد بودند. ولستنهولم پس از انتشار آلبوم نسبتا موفق Maestro در سال 1979، برای مدتی از حرفه موسیقی کناره گرفت.



آلبوم Eyes of the Universe در سال 1979، اثری نسبتا موفق بود اما انتشار آن مشخص کننده زمانی بسیار خاص در دوران فعالیت بارکلی جیمز هاروست، در قاره اروپا و به خصوص در آلمان، به شمار میرود.
در 30 اگوست سال 1980، گروه کنسرت رایگانی در رایشتاگ Reichstag برلین و برابر بیش از 200 هزار نفر اجرا کرد. "کنسرت برای مردم" که تحت عنوان Concert for the People منتشر شد، پرفروش ترین آلبوم آنها در انگلستان به شمار میرود و در سال 1982 به رتبه 15 چارت بهترینها رسید.

آثار بعدی آنها، علی رغم محبوبیت روزافزون گروه در اروپا، موفقیت آلبومهای قبل را تکرار نکرد. آلبوم زنده Glasnost منتشر شده در سال 1988 که در کنسرت آنها در برلین شرقی ضبط شده بود، جزو آخرین آثار آنها به شمار میرود. آنها بیست و پنجمین سال تشکیل گرو خود را با اجرای کنسرتی در لیورپول جشن گرفتند و به دنبال آن توری برای معرفی مجموعه بهترین ترانه های خود که توسط پولیدور منتشر شده بود، برپا کردند.

پس از درگذشت ناگهانی مل پریچارد در سال 2004، گروه بارکلی جیمز هاروست بیشتر به اجرای تور، ضبط و پخش مجدد ترانه های قدیمی تر خود میپردازند.